Tandje erbij?

Tandje erbij is zo gemakkelijk gedaan en gevraagd. Even nog die deadline halen, even doorpezen. Nog even iets harder werken. Er wordt zoveel van ons gevraagd. Wanneer is het tijd voor een tandje minder?

In mijn geval kwam dat moment gister. Letterlijk een tandje eraf. Waarom? Wat betekent dat voor mij? Doe ik nog steeds teveel? Ja zeker. Geen pauze tussen een vakantie en werk. In het weekend ook gewoon doorgaan, want mijn klanten hebben me nodig. Is dat echt wel zo? Wat heb ik nodig? Wat probeert mijn lichaam mij te vertellen? Ben ik bereid om te luisteren of moet mijn lichaam met grof geschut van koorts en ziekte komen omdat ik doof ben voor de kleinere signalen?

Al jaren ben ik bezig om van de chronische pijn af te komen. Dat gaat ontzettend goed. Ik heb niet meer elke dag pijn. Ik kan weer sporten, ik kan weer fietsen (met een elektrische fiets) en ik kan weer werken. Joepie. Wel doe ik mijn oefeningen, neem ik elke dag vitamines en mineralen, let ik op mijn eten (veel groentes en weinig tot geen suiker) en moet ik oppassen met stress.

Dus waarom komt er weer een nieuw probleem op mijn pad. Een probleem dat ik al eerder had gehad en wat ik opgelost dacht te hebben. Opnieuw een heftige kaakontsteking. Ditmaal met hoofdpijn die steeds erger werd door de weken heen. Problematisch. Tand eruit of niet? Enorm risico en lange gesprekken met de tandarts en implantoloog. Uiteindelijk besloten om pal naast het eerste implantaat toch een tweede implantaat te zetten. De tand is niet te redden en de kaakontsteking moet eruit. Na een jaar lang debatteren, overleg en steeds meer pijn was het gister zover. De tand eruit, ontsteking eruit,  implantaat erin.

Clarity in de praktijk:
Wat is nou die emotionele achtergrond van deze ontsteking. Wat wil mijn lichaam mij vertellen? Tijd voor Christiane Beerlandt's "Sleutel der zelfbevrijding"

Kaakontsteking: Je kapselt jezelf in. Je gevoelens, je kwaadheid, mogen niet vrij beleefd worden. Angstig leef je op een trillende onzekere basis. De emotionele last weegt zeer zwaar. Je vertrouwt je diepste Zelf niet. Je plaats alle gezag buiten je, in een religie, een structuur of een filosofie. In deze onzekerheid omtrent je eigen Basis, klamp jij je angstig vast aan dingen, aan mensen, om toch maar niet te vallen. Energieën vragen om een doorbraak!

Tja, dat is wel herkenbaar. Ik heb enorm de neiging om mijn diepe gevoelens in te kapselen en weg te stoppen, zodat niemand ze ziet en vooral ikzelf niet. Maar dat lukt niet. Zeker als ik aan het behandelen ben zijn ze prominent aanwezig. Dan MOET ik voelen, mijn intuïtie volgen om mijn cliënten te helpen. Als ik dat doe werkt het. Dan leg ik onbewust meteen (soms letterlijk) de vinger op de zere plek. Toch blijf ik dat tegenhouden en zoek ik naar goedkeuring van anderen. Zeg me dan wat ik moet doen, want ik weet het niet. Stuur me dan..... Alles lijkt me te vragen om in mijn kracht te gaan staan en uit te dragen wat mijn hart denkt te weten. Maar mijn hoofd blijft onzeker, want hoe verklaar je een zo ongrijpbaar gevoel? Wat heb ik nodig om dit toe te staan en gewoon te zeggen: "Ik voel bij jou dat je ergens boos over bent. Herken je dat?"

Volgens Christiane Beerlandt hoef ik enkel mijn angst te vervangen door liefde en vertrouwen. Ik hoef niet bang te zijn van emoties, noch van de onbewuste krachten die de kop opsteken en roepen om erkenning.
Um......zo makkelijk gezegd. Ik ben er wel altijd mijn hele leven door afgewezen. Anders geweest dan anderen. Een buitenbeentje. En nu zou het er ineens mogen zijn........?
Wanneer is het juiste moment om dit gevoel te uiten? Als iemand in mijn behandelkamer zit? Of gewoon bij de bushalte? Wat zou jij doen als je in de bus zit, diep in gedachte, vol verdriet en iemand naast je merkt op: "Ik voel dat je pijn hebt. Dat het heel rauw is en groot. Maar heb vertrouwen want het wordt beter in de toekomst. Echt waar. Dat voel ik. Het komt goed."
Geeft dat troost of geeft dat juist meer pijn? Wanneer zeg je zoiets wel en wanneer houdt je je mond? Ja, daar zit zeker een grote diepe angst. Nog steeds. Angst om afgewezen te worden, om er niet bij te horen, om raar te zijn. Angst om mensen te kwetsen. Maar ook angst dat ik wel iets had moeten zeggen en nu mijn plichten verzaak als ik mijn mond dicht houdt. Ik kan het niet helpen. Het is er gewoon. Nu nog het vertrouwen en de wijsheid om er goed mee om te gaan.

Goed, dat was de kaakontsteking zelf. Die is nu verwijderd. Wat betekent het verwijderen van een tand?

Tand trekken: Elk afscheid nemen van een tand wijst op een afscheid nemen van een oude fase, van een problematiek die om een oplossing vroeg en waar de mens aan gewerkt heeft in zichzelf. Wanneer de tand getrokken wordt, dan vraagt het leven om een 'herbegin' op dit punt waar deze tand, dit abces, deze pijn, enz. symbool voor stond/staat. Het trekken van alle tanden tegelijkertijd is voor de mens die een totale wedergeboorte ondergaat en een nieuw leven start. Zo staat elke tand voor transformatie. De mens kan, wanneer hij dit wil, dankbaar gebruik maken van een gedeeltelijke of volledige tandprothese. De technische kant zal vlot verlopen wanneer men maar doorgaat in deze hergeboorte van het zelf. Je hoeft geen pijn te lijden als je zelf de stappen zet om deze transformatie door te voeren. Tanden trekken is niet slecht, het is geen drama. Het is een transformatie. Voer deze door en laat in vreugde het oude los zodat er ruimte komt voor een nieuw begin.

Prachtige tekst. Intens. Ja, ik ben druk bezig met het oude patroon van pijn en angst los te laten. Openstaan voor het nieuwe: mezelf laten zien zoals ik ben en in mijn kracht staan ongeacht wat anderen van mij denken. JA, dat wil ik graag. De angst is nog niet helemaal weg. Maar ik zet goede stappen en ik ben op de goede weg. De behandeling van gister ging heel erg goed en ik was meer ontspannen dan ik ooit geweest ben als ze in mijn mond aan het wroeten zijn. Ja ik heb veel pijn.....volgens Christiane zou dat toch een stukje weerstand zijn.
Maar ja, het is dan ook nogal wat. Ik heb er vertrouwen in dat het goed hersteld en besef dat ik zelf ook echt even rustig aan moet doen.

Niet doorjagen zoals ik gewend ben. Maar de tijd nemen om te voelen wat goed voor me is. Niet krampachtig plannen, maar vol vertrouwen wachten tot er kansen op mijn pad komen.
Niet ontspannen een klankschaal maken en de volgende dag direct weer aan het werk om van 9.00 's morgens tot 22.00 uur 's avonds te masseren. Maar rustig nog een paar dagen vrij nemen om de intense ervaringen van de klankschaal te verwerken. Ja, dat zou ik willen.

De tijd zal het leren. Ik ben benieuwd of ik hiermee nu het oude echt heb afgesloten of dat er binnenkort stiekem nog een volgende laag boven komt om af te pellen. Ik zou het wel heel fantastisch vinden als ik vanaf nu meer rust heb, meer geduld en meer vertrouwen in de toekomst en dat ik kan laten gebeuren wat er op mijn pad komt.
Ik ga ervoor!

Waar ga jij voor? Tandje erbij of een tandje minder?

Leave a Comment: